Bruiloft in Kenia; Safari

We werden uitgenodigd voor een bruiloft in Kenia en we besloten er meteen een vakantie aan vast te plakken. Hier het safari gedeelte van de vakantie.

18.480 km

23 dagen

444 foto’s

2 landen

Oudkarspel

Nederland

24 mei 2019

18°

“Waar gaan we heen? Ik ga mee 🙂 Koffer dicht en gaan. En ow wee als ik niet mee mag. Dan zeik ik gewoon je koffer vol.” Aldus Max. Verder doe ik nog even de klusjes die je alleen op vrije dagen doet 🙂

Thuis

Nederland

24 mei 2019

14°

Vandaag begint het. Vanavond vliegen we naar Nairobi en komen we drie weken later pas weer terug op Schiphol. En nu moet ik inpakken wat eigenlijk altijd vechten is tegen het gevoel dat ik iets vergeet.

We willen mooie foto’s maken, hebben we alles mee voor de camera? Hebben we alles mee voor de bruiloft? Met allerlei lijstjes komen we er wel 🙂

Frank en ik hebben voor de drie broers Indiase outfits gekocht. Petra heeft wat van een collega kunnen lenen. We hebben er zin in!

Schiphol

Nederland

24 mei 2019

16°

De auto die ons naar Schiphol gaat brengen werd langs een hek gehaald. Het gevolg is een lekke band. Gelukkig kunnen we dat snel verhelpen in de liefdelaan-Kroonstraat combi. De paniek ebt al snel weg bij de chauffeuse met zoveel kundigheid om haar heen.

Mijn vader ziet er altijd uit als een toerist 😂 met de hoed. Maar ik gok dat de Colombian Night de reden is. Verder halen we dollars voor in Kenia en moeten even lachen om het stereotype van Nederland en voor de laatste dingen even winkelen.

Vliegveld Nairobi

Kenya

25 mei 2019

15°

Het is met een vlucht altijd weer een uitdaging om te slapen. Maar ik heb wel de kans om weer twee films te kijken 🙂 en dan landen we op een Afrikaans vliegveld. Het is net als Schiphol, een tikkeltje kleiner en alsof er een geelfilter overheen is gelegd.

Waar we in Egypte rustig een uur in de aankomsthal konden zitten wachten was het hier vrij efficiënt, net als Schiphol. Alleen de douane duurt lang. Ze willen foto’s en vingerafdrukken hebben, dat mogen ze gratis hebben 🙂 In Europa sta ik al in allerlei databases.

Wildebeast camp

Kenya

24 mei 2019

19°

We arriveren in het eerste kamp. Al om half acht worden we hier afgezet en er was beloofd dat er kamers klaar zouden zijn voor ons. Met maar drie uur slaap kijk ik er echt even naar uit om wat bij te slapen, maar helaas. Het wordt maar 1 kamer dus die gaven we aan mijn ouders. Wij duiken op een stapel kussens voor ligbankjes. Al met al versnipper ik mijn slaap in stukjes van tien a twintig minuten.

De rest van de tijd is het spelen met spullen en camera’s. We hebben het eerste wild al gezien, het was wel in de vorm van een standbeeld. Voor mensen die opgegroeid zijn met de Lion King, het was Pumba! En we hebben een levende parelhoen gezien.

Afscheid en ontmoeting

Kenya

26 mei 2019

15°

We beginnen de dag met een Full English breakfast, verder moeten we afrekenen in de receptie-tent en dan komt James ons met een knappe auto ophalen. We zullen de vakantie spenderen met z’n vijven in een Land Cruiser waar we met acht personen (incl. bestuurder) in kunnen zitten. De vakantie begint!

Nairobi-Yanyuki weg

Kenya

26 mei 2019

21°

Langs de weg zien we aardig wat Afrikaanse taferelen. Er zijn ook veel politie stops maar we rijden in een lokale auto. James vertelt dat ze hier bewuster bezig zijn met verkeersveiligheid, maar ik vermoed dat buitenlandse auto’s hier wel staande gehouden worden in de hoop van een ‘bribe’.

Kinderen in uniform die naar school lopen. Vele brommer- en bush-taxi’s. Eerst rijden we door stedelijk gebied en later meer landelijk waar de rode klei wordt afgewisseld met veel groen. Overal zie je paadjes in het groen uitgesleten door mensen die er dagelijkse lopen naar hun werk of naar elkaar.

Soms zie je mooie stenen huisjes op andere momenten slechts golfplaten ondersteund door gevonden hout. En op veel plekken wordt de boel opgefleurd door een kleurige was die buiten hangt.

Tourist trap 1

Kenya

26 mei 2019

19°

Uiteraard houden we even pauze bij een enorme touristtrap waar we prullaria kunnen kopen. Er is wel een voordeel, de toiletten zijn een bonte kleur en schoon. We kunnen de verleiding niet weerstaan en nemen een soort schilderijtje mee. Deze is gemaakt van verschillende tinten bananenbladeren.

De vrolijke man op de foto’s is James. Gisteren stelde hij zich voor met; “I will be your driver this holiday” en hij zal ons sturen in een Landcruiser 70 series, met safari opbouw, over de verschillende Keniaanse wegen. Overigens zie je hier heel veel landcruisers tegen een handvol Land Rovers.

Boodschappen in Karantina

Kenya

26 mei 2019

19°

Ineens bedenkt James zich dat we voor onszelf moeten zorgen qua eten. Dat betekent eten, drinken en we moeten zelf koken, er moet dus boodschappen worden gedaan. Eerst brengt hij ons naar een geciviliseerde supermarkt maar daar hebben ze eigenlijk vrij weinig.

Er is wel veel Ugali wat in Afrika veel gegeten wordt. Dit is een soort maïsmeel met nog wat extra ingrediënten en bevat veel calorieën. Eten blijkt hier een noodzaak te zijn en niet persé een plezier. Pas als hij ons in een stoffige donker gebouw meeneemt vinden we groente en fruit en kunnen we onze maaltijd compleet maken. In het rauwere deel kijken we onze ogen uit. Er gebeurt hier veel interessants. Allerlei vruchten, groentes en mensen waar we naar kunnen kijken.

Ik zie nog een versnellingsbak vastgebonden worden op achterop een motor, de standaard taxi in Kenia. Helaas durf ik niet goed foto’s te maken van de mensen zelf, behalve dat meisje waar ik woordeloos toestemming vroeg en kreeg.

Ragatti log cabin

Kenya

25 mei 2019

18°

Er is een gids kwijt, gelukkig is het niet James, onze chauffeur. Die gaat nu druk op zoek naar de man die ons het park in moet nemen, Ragatti park. We zouden hem ergens op moeten pikken, maar afspreken is in Afrika wel eens een uitdaging. Ergens in een klein modderig dorpje komt hij dan ergens uit een gebouwtje. Terwijl we wachten rolt een dronken man naar buiten om een gesprek met ons te voeren. Net voordat het vervelend wordt rijden we verder naar het bos. Daar gaan we over modderige wegen en een rivierdoorwading door het woud naar een hutje.

Eenmaal aangekomen is het fantastisch. Een idyllische, grote blokhut ligt aan een riviertje vol met forel. Onze koffers worden over een modderig pad er naar toe gedragen en wij glibberen er achter aan. Het was een gave en groene rit door de bossen en prachtige locatie van het huisje. Er is geen stroom, geen telefoonbereik en de zon verwarmt de warm water voorziening. Omdat het hier ‘s nachts koud kan worden kookt Patrick, de chef van het huis, water zodat we warme kruiken in bed krijgen. We zitten hier op 2.500m hoogte en het is ook een stuk kouder.

Zo meteen doen we een wandeling en verder alleen maar chillen.

De blokhut en de rainforest

Kenya

27 mei 2019

14°

In de middag maken we een wandeling van drie kilometer in het regenwoud. We lopen langs de dichte groene muren en een oude olifantschedel. Deze is een natuurlijke dood gestorven. Helaas zitten we nog in het staartje van het regenseizoen en is het bewolkt. We hebben geen mooi uitzicht, maar het is nog steeds de moeite waard. We zagen nog apen, ver weg.

Daarna trekken we ons terug in de hut om bij het vuur een biertje of wijntje te drinken. We hebben de luxe dat we niet hoeven te koken, Patrick maakt het eten klaar.

Naar Sweetwaters Serena camp

Kenya

27 mei 2019

21°

We vertrekken in de ‘drizzle’, oftewel motregen en het is nat. We hebben gelukkig een goed ontbijt gehad van fruit en yoghurt op de veranda. Dankzij de 4×4 rijden we vrij moeiteloos weer het bos uit. James weet een shortcut, wat ons op een mooie rode weg brengt met allerlei mensen die de meest rare dingen meenamen op de ‘Boda boda’, een motor-taxi.

We rijden door allerlei dorpjes met Afrikaanse taferelen. Motoren liggen op hun kant en drie man staan olie te verversen. De meest kleurige kleding wordt gedragen. Van alles wordt verkocht aan de straatkant en iedereen stiefelt over modderige paadjes naar hun huizen.

Bij de grote stad, Nanyuki zijn we er bijna. We volgen de bordjes Sweetwater en komen bij een grote poort. Dit is één van de vele ingangen van het park en na een stuk rijden ligt het kamp waar we zullen slapen, midden tussen de dieren. We zitten vlakbij een waterpoel zodat je, vanaf het terras, drinkende dieren kan zien en misschien zelfs wel fotograferen. ‘s Middags gaan we voor een game drive maar we moeten eerst lunchen en daar krijgen een verrassing. Op het moment dat ik weer internet heb zie ik een berichtje;

Hey mocht je dit op tijd lezen. Ik ben op weg naar nanyuki als verassing. Kan alleen dat park niet in met fiets. Miss dat als we er tegelijk zijn bij de gate ik mijn fiets daar achterlaat en met jullie mee kan rijden. Anders moet ik wat regelen met het kamp. Nanyuki is 80 km en het park daarna nog 20.. Ben nog wel ff zoet dus

Bart

En rond de lunch stond hij bij de gate. Ik stuurde een auto naar de gate om hem op te pikken en ineens tot de volste verbazing van mijn ouders schuift Bart aan tafel. Gaaf 🙂

Gamedrives in sweetwater

Kenya

28 mei 2019

14°

Afgelopen twee dagen hadden we een echte safari. We doen nu twee game drives op een dag. De eerste is tijdens zonsopkomst, dus om kwart over zes bij de auto. We zagen prachtige neushoorns en super dichtbij. We hebben nog uitgekeken naar leeuwen maar die hebben we gemist of ze sprongen steeds achter een bosje als onze groene Landcruiser de hoek om kwam.

Het turen naar grote katachtige leverde wel twee cheeta’s op die af en toe heen en weer liepen en in de schaduw doken. Met hun schutkleuren is het super moeilijk ze te fotograferen en met een beetje geluk hebben we toch een koppie er op gezet.

We hebben tot nu toe geluk gehad qua dieren. We konden genieten van Jakhalzen die elkaar begroetten, zagen allerlei vogels, spotten 13 neushoorns op een dag, twee cheeta’s, kuddes buffels, heel veel hertachtige, een opgewonden olifant en veel dieren die bij de poel voor de deur kwamen om te drinken. We missen nog een kudde olifanten, leeuw, luipaard en we kunnen naar huis. Maar als we ze niet zien is het nu ook al erg geslaagd!

Wat ook erg mooi was, was het bezoek aan een chimpansee opvang. Waar alle mensapen een plekje hebben als ze bevrijdt worden van vreselijke situaties, zoals, apenhandel of mensen die ze gewoon in kleine hokjes houden ter vermaak. Nu zitten ze nog achter hekken om naar de mensen te kijken en als ze het zat zijn verdwijnen ze in een bos van ongeveer 100 hectare. Deze opvang is de grootste met bijna 40 mensapen.

Ook hebben we een rhino opvang bezocht waar ze de gezondheid van de neushoorns in de gaten houden in het park. Ze zagen hier in het park het puntje van de hoorn af om te voorkomen dat ze in een gevecht andere neushoorns doden. Alleen Barakka, de blinde neushoorn, woont in de opvang die ze hebben voor zieke dieren. Dankbaar neemt hij eten aan van bezoekers en laat zich aaien. Als hij het zat is kan hij iedereen de rug toekeren.

Het was ook een leuke verrassing dat Bart mee was deze twee dagen. Morgen vertrekt hij weer op zijn fiets en rijdt een stukje achter ons aan om na 100km naar rechts af te buigen terwijl wij meer naar het oosten gaan.

Bart verlaten

Kenya

29 mei 2019

26°

Terwijl de zon op komt, is het tijd om Bartje achter te laten. Hij rijdt met ons mee naar de Rongai gate waar hij zijn fiets had achter gelaten. Als hij helemaal opgetuigd is ziet hij er uit als een doorgewinterde Afrika fietser. Het is gek om hem achter te laten, maar we zien hem weer, in Voi.

Samburu park

Kenya

29 mei 2019

30°

Op de weg hier naar toe zien we wat leuke en wisselende landschappen. Eerst zitten we in een soort regenwoud, daarna lijkt het een soort bush afwisselend met steppe en nu rijden we steeds meer naar beneden waardoor het steeds droger en warmer wordt.

We komen aardig wat tuinderijen tegen en Ruud kijkt om zich heen of hij namen van cliënten ziet. We zien nog mensen water vullen bij een put en daarna snijdt James een stuk af door een park te rijden. De weg is vreselijk, maar door toeval zien we wat wild wat specifiek bij de regio hoort zoals een hert met een hele lange nek, giraf met donkere kleuren en grevy Zebra. Deze laatste heeft fijnere strepen, een witte buik en wat meer bruine accenten.

Ze verbergen zich allemaal in de schaduw op het heetst van de dag. Een aantal van deze dieren drinken niet eens zo veel en kunnen leven op het vocht van bladeren en dauw. Na een hobbelige, stoffige rit komen we aan in het kamp.

Samburu National reserve

Kenya

30 mei 2019

28°

Een ochtend in kamp Entrepid begint met een wake-up call met koffie en thee aan de tent en als Ruud jarig is dan krijgen we verjaardagswensen op het bordje met de koekjes. We hebben een afspraak dat we om half zeven aan de game drive beginnen. Pas als we terug komen krijgen we ontbijt.

Als we weg gaan moeten we de tent goed afsluiten omdat hier allerlei “cheeky monkeys” rond banjeren. Bij James aangekomen zien we dat hij de Landcruiser weer in safari modus heeft gezet. Het dak wordt dan gelift zodat je in de auto kan staan en mooi rondom zicht hebt.

We lopen weer allerlei vogeltjes af omdat vooral mijn moeder ze erg mooi vind en ik de uitdaging wel zie om ze te fotograferen. Zazu van de Lion King, een ‘fish eagle’, een vliegende gier komen langs.

Ook hebben we super veel geluk met de katachtigen. We kunnen een cheeta betrappen op het knagen aan haar prooi en impala’s die op scherp staan staren naar de volgevreten cheeta. Met een flinke stofwolk stoppen we en zien we een zeldzame gespotte Caracal, een groot uitgevallen huiskat en we worden nog in het laatste uur van de laatste drive getrakteerd op een luipaard. Deze poseert werkelijk voor onze neuzen.

Verder zijn we onder de indruk van brommende olifanten die vlak langs onze auto lopen of een kleine die nog melk drinkt bij zijn moeder. Giraffen kijken tussen het snoepen van de bosjes af en toe op. En we vergeten niet meer de brede oren van een giraf-nek, de gazelle die een langere nek heeft om bij de blaadjes te kunnen. Verder zagen we met veel plezier een dik-dik, een gemiddeld 46cm hoge hertje die zich kleinst mag noemen. Of de roofvogel die we betrappen dat die een duif verorbert.

Al met al is het een prachtige twee dagen geworden. We sluiten af met een foto van de sterrenhemel hier.

Entrepid camp

Kenya

31 mei 2019

19°

We verlaten weer het Entrepid kamp, eentje waar we op veranda’s op palen liepen en in huisjes op palen sliepen vanwege de uit de oever tredende rivier. Waar de apen de broodjes van je tafel pikken en strenge “monkey chaser” de wacht houdt.

We slapen in dezelfde tenten als in Sweetwaters. Alleen de badkamer is wat kolonialer ingericht met donker hout.

Overal zaten die aapjes. Als je bij het zwembad ligt kijken ze vanuit de bomen naar je terwijl ze sabbelen op wat blaadjes en op het heetst van de dag sneaken ze langs de ‘monkey chasers’ om wat uit het gechloorde zwembad te drinken. Het chloorgehalte is laag en soms beter dan de rivier die door het donkerrode zand op chocolademelk lijkt.

Als we naar de uitgang rijden zien we nog de laatste Samburu special; ‘The Somalian ostrich’.

Dusty shortcut

Kenya

31 mei 2019

21°

I know a shortcut.

James

Hij kent nogal wat afsnijd-stukjes. We verlaten een asfaltweg waar heleboel langs gebeurt en draaien een stoffige zand-/steenweg op. Ruud kijkt verwoed op zijn papieren, maar natuurlijk staat deze weg niet op zijn printje van Google Maps. Hij zou gedurende de reis nog vaak naar de namen van steden vragen om weer overzicht te krijgen waar hij is.

Trust me!

James

Het gehobbel over de ongelijke weg wiegt ons in slaap. En af en toe roept James “pole-pole”, wat rustig aan betekent in Swahili. Dan stuurt hij ons door gaten waar je met een vaartje prima een as kan verliezen.

We rijden door velden waar veel groente wordt verbouwd wat we eerder langs de weg verkocht zien worden. Als mensen geld hebben worden zij of hun spullen via een boda-boda vervoerd. Hebben ze geen geld dan zie je ze lopen. Overal wordt wel een motor gerepareerd, gewassen en zelfs gesleept. En als het heel lokaal vervoer is worden ezeltjes ingezet.

We zien allerlei huisjes waar de was buiten hangt. Hier werkt, wast en reist men ook. Alleen niet zo gestileerd als in Nederland. Je ziet dat ze hier soms ook trots zijn op hun huizen en schilderen dan het dak fel groen of rood. Of ze zetten er een hek omheen en van de poort maken ze een waar kunstwerk.

Nakuru Sopa lodge

Kenya

31 mei 2019

23°

De rit blijft mooi. We rijden over een bergkam heen waar vanaf we prachtig uitzicht hebben. Vlakbij Nakuru treffen we de zus van James. Omdat het niet gebruikelijk is dat mensen hier een auto bezitten, reizen veel via matatu (taxi-busje) en boda-boda (taxi-motor). Omdat dit omslachtig is zien ze elkaar niet zo vaak. Hij wilde even hoi zeggen met een draaiende motor en weer doorrijden.

Wij steken er een stokje voor door even met haar wat te gaan drinken. Het is wat onwennig, twee culturen aan 1 tafel. Ik vraag me ook af of hij even alleen wilde zijn met zijn zus, bijpraten. Maar uiteindelijk is het best gezellig 🙂 Mijn moeder maakt een paar leuke foto’s van ons.

Daarna rijden we door Nakuru om bij het park te komen. We zouden over de ring kunnen gaan, maar op ons verzoek rijdt James dwars door het centrum.

Van alle kanten komen mensen. Op taxi-fietsen/-motoren/-tuktuks, in taxi-busjes en natuurlijk te voet. In de file lopen mensen rond met gebraden maiskolven om te verkopen, of iets wat op een springtouw lijkt. Ik ben blij dat ik naast James zit en niet achter het stuur, want mensen krioelen overal vandaan en James wacht af en toe en soms gooit hij gewoon zijn auto er tussen. Het is leuk om even te zien, maar het is fijn om de drukte ook weer achter ons te laten.

Eenmaal in het park vertelt James over het meer dat door veel regen groter is geworden. Veel plekken zijn daarom overstroomd en de oude poort die vroeger de toegang was van het park en nu direct tot het waterkant leidt is daar het bewijs van. Vlak na de poort spot James nog een zebra-schildpad en daarna rijden we door een dichte bebossing naar Nakuru Sopa Lodge, waar vandaan we een prachtig uitzicht hebben over het meer.

Kenya

2 juni 2019

13°

Vanochtend dat we wakker werden zagen we de zon mooi op het meer. Voor het ontbijt vluchten we de auto in voor de ochtend gamedrive en zien we wat nieuwe dieren. Eerst laat een giraf zich alleen aan de rand van het bos zien, maar later zien we hem full frontal, de Rothschild Giraffe, eentje die op de rode lijst staan omdat ze net zo bedreigd worden als de zwarte neushoorn. Onderweg pakken we weer twee jakhalzen mee. Ze zien er weer prachtig uit zo in de ochtend zon.

Langzaam wordt het wat warmer en is het niet zo koud in de wind als we rechtop in de auto staan. James ziet een hyena lopen en pas later als die achter een ‘warthog’ aan zit zien wij hem. Vermoedelijk zag het stiekeme roofdier in het kleine zwijntje een lekker ontbijt maar mamma ‘warthog’ verjaagt hem met haar dreigende slagtanden. Als hij afdruipt loopt hij langs de auto en krijgen we de kans om hem op de gevoelige plaat te zetten.

Aan de waterkant kunnen we flamingo’s fotograferen. Maar voordat we er komen wordt onze weg geblokkeerd door een kudde zebra’s. Het is een vrijgezelle club en we zien ze toevallig vechten. Ze vechten steeds om dominantie en als ze bovenaan in de ranglijst staan kunnen ze een mannetje met een harem uitdagen. Winnen ze die dan nemen ze de harem over en moeten ze die beschermen. Als nieuwe dominante man kan hij af en toe op een vrouwtjes zebra klimmen. Toevallig hebben we een prachtig shot zo voor de waterkant.

Aan de rand van het meer zien we de flamingo’s de algen uit het vieze water filteren. Hoe viezer het water, hoe meer de flamingo ervan kan genieten.

Op de weg terug zien we twee leeuwen slapen in de zon. Bijna hadden we het niet gezien, het leken twee gele rotsen in de verte, maar met de verrekijker en de telelens hebben we ze toch even kunnen zien. De laatste op de lijst van de big five!

Na de lunch regent het behoorlijk. We rijden nog wel het park in maar door de regen kunnen we niet ver kijken of mooie foto’s maken. Het uitzichtpunt ligt in de wolken dus maak ik maar foto’s van de druppels in een waterplas.

Een giraf staat natgeregend met een vogeltje tussen zijn hoorns. Een roofvogel bekijkt het weer vanaf zijn hoge tak. Intussen rijden wij weer terug. Als we in het kamp zijn bij de lodge horen we dat er leeuwen gespot zijn bij de ‘airstrip’. Helaas, hopelijk zien we ze morgen wat dichterbij. Vanwege de bewolking proberen we nachtfoto’s van het meer en de nabij gelegen stad te maken in plaats van de sterren.

Door het park via een ‘busy road’ naar Green Park

Kenya

2 juni 2019

21°

We mogen iets uitslapen want we vertrekken om acht uur. Dus de wekker zetten we iets later en als we wakker worden stappen we gelukkig onder een warme douche. Voor het ontbijt gooit James de koffers in de auto zodat we om acht uur stipt kunnen vertrekken. Vanaf de veranda van het restaurant hebben we prachtig uitzicht over het meer.

We besluiten om met veel omwegen naar de uitgang te rijden om de kans zo groot mogelijk te maken om de leeuwen nog te zien. Helaas missen we ze. Wel zien we weer de jakhalzen, giraffen, baboons en een auto vol met mannen met enorme lenzen. We krijgen de kans om vliegende pelikanen te zien. Met tientallen vliegen ze over ons heen op zoek naar andere meren.

Bij de uitgang gaan we even naar de wc, wat voor de mannen gewoon een gat in de grond is. Eenmaal op weg naar het volgende park rijden we langs een hoop mensen, stalletjes en er zijn velen onderweg. Met recht een ‘busy road’. Of het nou herders zijn met een kudde vee of bussen met het 1 en ander op het dak. Of mensen onderweg naar de kerk. Uiteindelijk bereiken we na een paar uurtjes onze bestemming; Green park.

Visiting Susan Church

Kenya

2 juni 2019

20°

In Greenpark ontmoeten we Susan, iemand die James onderweg al een aantal keer aan de lijn had. Ze woont op een berg in een afgesloten residentie en runt een bed and breakfast. We rijden eerst langs een golfclub en verderop weer door een poort om bij het bewoners gedeelte te komen.

Het is even zoeken, we komen zelfs langs een landingsbaantje met een handvol vliegtuigen van de bewoners. Als we bijna bovenop de berg zijn dan zien we haar afslag en rijden bij het huisje voor. Wij slapen in een het eerste huis wat een soort cottage lijkt en zij woont met haar man erachter in een groot Spaans ogend huis.

Ze komt behoorlijk Brits over maar is toch de tweede generatie geboren in Kenia. Één van de 4.000 blanke Kenianen van een bevolking van 45 miljoen, inclusief tijdelijke migranten. Ze vertelt er uitgebreid over tijdens de lunch waarvoor ze ons uitnodigt.

Het valt me op dat ze het regenwater opvangt en de tanks staan bij de badkamers. Tanks waar 2300 liter in gaat. Water blijft hier schaars, zoals we ook in andere parken hebben gemerkt.

Rond zes uur valt de stroom uit. We kijken er niet eens van op, gelukkig hebben we nog stroom genoeg in onze e-readers. De verwarming komt van een knapperend haardvuurtje. Vanavond eten we weer bij haar. Susan Church. Tot die tijd is het relaxt hangen en van het uitzicht genieten.

Met solar-lampjes en kaarsen ontstaat een intieme sfeer bij het eten 🙂 ze hebben trouwens wel een hele ouderwetse kaart van Afrika als placemat.

Naar Ilkeliani Camp

Kenya

3 juni 2019

22°

Na een ontbijt klaargemaakt door de hulp van Susan zijn we klaar voor vertrek. Het is wel een beetje gek dat een zwarte dame in de keuken voor ons bezig is, de tafel dekt en ons bedient. Terwijl de blanke gastvrouw bij ons aan tafel komt zitten. Het komt wat koloniaal over.. We rijden de berg weer af, rijden dezelfde weg weer terug naar de grote weg en vervolgen de route. Het meer laten we links liggen en Ruud houdt de route weer goed in de gaten.

Eigenlijk is het een saaie weg en alleen als er dorpjes komen kunnen we wat zien. Verder is het vooral rechtdoor met een vaartje ergens tussen de 80 en 60 km/u. 80 is een beetje de standaard maximale snelheid en vaak rijd je gewoon 60. Hoe dichter we bij het park komen zien we steeds meer rood in de kleding. De kleur van de Maasai. Ook gaan de scholen uit en moeten we naar veel verbaasde kinderen kijken. Ze zien vaak genoeg blanken met alle toeristen die hier voorbij komen, maar we blijven een attractie.

Het laatste stuk is een pure wasbord weg en nog druk ook. Dat de auto niet uit elkaar trilt verbaast me nog. Bussen, vrachtwagens met mensen erin en zelfs mensen die een kruiwagen meenemen op de motor komen we allemaal tegen.

We zitten uiteindelijk in een permanent kamp met stevige tenten. Vanuit de bar-tent en uitzichtpunt kan je rustig naar impala’s en zebra’s kijken. Of wat dan ook voorbij schuift. Voordat we bij de tent komen moeten we echter wel even de rivier over met een stalen ‘touw’-brug. Het deinst lekker op en neer als je loopt en verderop zien we een krokodil liggen… p.s. De wc tentjes hier zijn grappig. 🙂 met wasbakje buiten.

1e Game drive in Maasai Mara Game Reserve

Kenya

3 juni 2019

18°

We hadden er allemaal geen zin in. We hadden net gegeten. We zaten de hele ochtend in de auto met het laatste stuk een wasbord waar we als lappenpoppen door elkaar werden geschud. Ik kreeg bijna afkeer als ik de auto zag. James was ook een beetje zijn glans verloren, maar dat was misschien de vermoeidheid, lange rit en gisteravond had hij wat biertjes met een maat gedaan.

Toch gaan we maar. De regen is net weg. Hier heb je echt van die mooie Afrikaanse bomen, een grote vlakte en dan de brede bomen op een hoge stam. Zeker als er een kudde gnoes onder staat is het een mooi beeld. En gnoes, wat zijn die lelijk.

It is if god had some parts left and with these leftovers built an animal.

James

En toch zien ze er wel vrolijk uit als ze achter elkaar aan rennen alsof ze tikkertje spelen. Verder komen we weer wat vreemde vogels tegen en op een gegeven moment horen we van een andere auto dat we toch echt daar moeten kijken. Eenmaal aangekomen zien we een luipaard in een boom. Nog best hoog! Deze poseert niet zo mooi als degene in Samburu, maar toch grappig hem zo hoog en droog te zien zitten. Als we wegrijden valt me op hoeveel auto’s er op af komen.

Het toppunt is de leeuwen! We hadden ze al gezien, maar ver weg. Nu zien we ze “up close and personal”. Fantastisch!! Ze liggen heerlijk te chilllen, af en toe op de rug, net als onze huiskatten. We kijken er een hele tijd naar en nemen met moeite afscheid. Iedereen is de vermoeidheid vergeten. Omdat de zon zakt wordt het tijd om terug te rijden, op naar de bar-tent. En onderweg schieten we nog wat foto’s.

Gamedriving in Masai Mara

Kenya

4 juni 2019

18°

Via de golvende hangbrug beginnen we weer onze dag. James rijdt vastberaden ergens naar toe. Hij is er dan altijd een beetje vaag over, want hij wil ons niet teveel hoop geven. Hij zegt dat een vriend iets heeft gezien, met een prooi en dat we gaan kijken. Eenmaal aangekomen blijkt het een aan flarden gescheurde gnoe te zijn. De leeuwen hebben zich al weg laten jagen door de hyena’s die op de restjes knagen. We zitten het schouwspel eens te bekijken en je hoort de botten breken tussen hun kaken. De overige aaseters, gieren, jakhalzen en mariboes pikken af en toe een graantje mee. Uiteindelijk worden ze zo opdringerig dat ze op hun beurt de hyena’s weer wegjagen.

We zien weer genoeg giraffes. Ditmaal de Masai giraffe oftewel de gewone giraf. We hadden al de verlengde giraf, met een langere nek en de Rothschild giraf gezien. Nu dus een doodnormale, maar met de teken-etende vogeltjes op de pels toch weer leuk. Als we langs een bosje rijden zien we weer een dames leeuw. Op het moment dat we stoppen staat ze op en slentert ze een bosje in. We zijn verbaasd hoe goed ze in het groen verdwijnt. Waarschijnlijk ligt de hele club in het bosje en je ziet het niet. Je zal maar naar het bosje gaan om het bier van gisteravond te lozen… Als we om het bosje heen rijden zien we toch nog een opening en kunnen een mooi shot van de dame maken. Vandaag beginnen we met hyena’s en nummer 1 van de “big-five”.

We vervolgen onze weg en zien allerlei zebra’s, gnoes, buffels, gnoes, gnoes en nog eens gnoes. Het is goed te merken dat ze hier voorbij trekken in de beroemde trek van de wildebeesten. Als we een verzameling auto’s zien dan rijden we er op af. Stilstaande auto’s zijn altijd een hint en op zo’n vlakte goed te spotten. Ze kijken naar een aantal cheeta’s die wij dan ook weer gretig bespieden met onze telelenzen en verrekijkers. Het blijven mooie beesten. Met stippen overigens, een luipaard heeft rozetten.

De weg wordt verderop geblokkeerd door een aantal olifanten. We besluiten dit keer niet aan de kant te gaan, maar gewoon stil te blijven staan. Met ingehouden adem passeren ze enkele meters van de auto. Dit is nummer 2 van de “big-five”. Het blijft indrukwekkend. Het aantal zebra’s neemt ook toe. James vertelt dat gnoes en zebra’s een soort samenwerking hebben. Ze mixen graag omdat als er gevaar dreigt de zebra dit het best ziet aankomen en gnoes heel goed roofdieren kunnen ruiken. Verspreid over de vlaktes zien we ook steeds weer de struisvogels, vaak in een paar met het grijze vrouwtje en zwart-roze mannetje. Ook worden de gnoes afgewisseld met een sporadische buffel. Dat is nummer 3 van de “big-five”.

We zien wat auto’s ophopen en weer gaan we kijken. Ditmaal heeft iemand een luipaard met prooi in de boom gespot. Gelukkig kunnen we meeliften op hun scherpe blik. Op bijna 3 meter hoogte zien we haar stukken vlees uit een beest scheuren. Als ik om ons heen kijk zie ik een bonte verzameling safari voertuigen, met soms bonte bestuurders en af en toe enorme lenzen. Dat was nummer 4 van de “big-five”.

Het gaat lekker met de optelsom. Van te voren gingen we er niet vanuit dat we de neushoorn zouden zien. Deze is in dit park schaars en de zwarte neushoorn is ook redelijk schuw. Met verbazing zien we hem dan ook op een helling staan. Als we helemaal omrijden kunnen we het zo plannen dat hij voor onze auto langs sjokt. Deze neushoorn graast niet, maar plukt bepaalde planten en struiken met zijn puntige lippen. Dat was 5 van de “big-five”. Gaaf!

We sluiten de dag af met een bezoek aan de rivier waar we wat onfortuinlijke gnoes vinden die hoger stroomopwaarts waarschijnlijk zijn verdronken. De krokodillen vinden het helemaal niet vervelend, het is voor hen een buffet waar ze aan kunnen peuzelen naar behoefte. Aan de andere kant van de brug liggen nijlpaarden in de rivier. Af en toe komen ze boven. Iets hoger stroomopwaarts zien we ze op het droge liggen met een mini-krokodil aan de waterkant.

Terug naar huis rijden we over een vlakte gevuld met gnoes. Elke dag lijken het er wel meer. Ze grunten allemaal naar elkaar, dus het stinkt een beetje, het is een gezellig lawaai en een onvoorstelbare verzameling aan stipjes tot aan de horizon. Het was een fantastische game-drive dag. We begonnen vroeg, met een lunch onderweg waren we pas weer half vier ’s middags terug. James vindt de auto te vies en gaat hem schoonmaken, dus we maken een foto van de groep bij de auto met karakter 😉

Laatste gamedrive… tot zover

Kenya

5 juni 2019

19°

Zo. De laatste gamedrive van het eerste gedeelte zit er op. We hadden het erg naar ons zin, maar de sleet ging er ook wel in zitten. Het was hard werken van kamp naar kamp en steeds weer alles er om heen verkennen. Alhoewel we ons geen moment verveeld hebben heb ik het gevoel dat het tijd wordt voor iets anders. Als we naar het ontbijt lopen valt me een stookketel op. Vroeger kreeg je daarmee warm water voor het douchen. Als je vriendin dan wilde moest je er even een blokje bij gooien. Dan doen ze het nu wel goed moet die zonneboilers.

We rijden dit keer een ander gebied binnen, aan de andere kant van de rivier. Hier zien we wat minder dieren, maar worden op veel meer hippo’s getrakteerd, we zien de gebruikelijk gnoes en ook de buffels. Bij deze laatste was een schoen verloren en er zit een verhaal achter deze schoenen. Als je arm bent dan koop je deze van versleten autoband gemaakte schoenen. Deze zal je je leven lang niet slijten. Of ze goed zitten vertelt het verhaal niet.

We worden nog getrakteerd op leeuwen die loom op een randje liggen te suffen en zien zo’n log nijlpaard zelfs op het land lopen. Dankzij mijn moeder fotograferen we allerlei vogels en doen een koppie bij het Entrepid kamp, de grote broer van het kamp waar we in Samburu verbleven.

Een Afrikaanse maraboe is trouwens een lelijke vogel. Met z’n rooie harses. Lunchen doen we onder een boom op een vlakte zodat we goed kunnen zien wat er aan komt. Grappig zijn de zebra’s die contra van elkaar staan. Buffels gaan ook zo van elkaar liggen. Zo kunnen ze namelijk allebei een kant op kijken voor gevaar. Het voordeel van de zebra’s is ook dat ze hun kin op de rug van de ander kan laten rusten.

Onze tour sluiten we af met een majestueuze eland die ons maar schichtig aan kijkt. Zelf weet ik niet zo goed wie bang voor wie moet zijn. Als we aankomen in het kamp pakken we snel onze spullen een beetje bij elkaar voordat we weer aan een Tusker gaan. Morgen vertrekken we naar Nairobi en gaat het huwelijksgedruis beginnen.

James en de ‘shortcut’

Kenya

6 juni 2019

19°

We gaan weer terug, terug naar Nairobi voor het “pre-wedding” diner. We krijgen al berichten van Frank en Lieke:

8 uur vliegen en 0 minuten slaap verder….

Gelukkig lijken ze een kamer te hebben en kunnen ze even bijslapen terwijl wij in de auto zitten. We moeten zes uur reizen en de wasbord weg waarop we heen kwamen staat ons ontzettend tegen. James weet wel een ‘shortcut’ en die leidt ons via allerlei dorpjes en opgedroogde rivierbeddingen naar de asfaltweg.

Onderweg kunnen we nog wat leuke plaatjes schieten. Zo’n muur van golfplaten zouden wij pure armoede vinden. Hier is het normaal om een dorp vol van te hebben. Natuurlijk zouden ze liever steen hebben, maar ze lijden er niet vreselijk onder met deze muren. Althans die indruk krijg ik.

Er wordt veel vee langs de weg gedreven, het zijn steeds plukjes van een paar of zelfs tien koeien. Het toppunt is een hele kudde die de weg even blokkeert, maar de mannen creëeren een weg voor ons tussen de koeien.

Veel beter en veel meer ‘scenic’ dan de vreselijke trilweg. Het was onze laatste tijd samen met James.

Het vervolg van deze vakantie vind je hier;
Bruiloft in Kenia; De Bruilo
ft

Leave a Reply